Tadeusz Dominik (1928-2014) był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskiego malarstwa, cenionym kolorystą, grafikiem oraz pedagogiem. Urodził się w Szymanowie koło Góry Kalwarii. W latach 1946-1951 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie dyplom uzyskał w 1953 roku w pracowni prof. Jana Cybisa - jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiego koloryzmu. Z warszawską ASP związał całe swoje życie zawodowe. Już od 1951 roku prowadził działalność dydaktyczną, przechodząc kolejne szczeble kariery akademickiej aż do stanowiska profesora zwyczajnego. Dwukrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa, kształcąc kolejne pokolenia polskich artystów. Twórczość Dominika wyrasta z tradycji koloryzmu, jednak artysta szybko wypracował własny, rozpoznawalny język malarski. Inspirował się naturą, przekształcając motywy roślinne, krajobrazowe i organiczne w dynamiczne, niemal abstrakcyjne kompozycje pełne intensywnych barw i rytmicznych znaków. Oprócz malarstwa zajmował się również grafiką, tkaniną artystyczną, ceramiką oraz grafiką komputerową. Reprezentował Polskę na Biennale w Wenecji w 1956 roku, był stypendystą rządu francuskiego oraz Fundacji Forda, a także laureatem prestiżowej Nagrody im. Jana Cybisa (1973). Jego dzieła znajdują się w zbiorach najważniejszych muzeów w Polsce oraz w kolekcjach międzynarodowych, m.in. w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Stedelijk Museum w Amsterdamie, Albertinie w Wiedniu i Museo de Bellas Artes w Caracas. Dziś Tadeusz Dominik pozostaje jednym z najważniejszych klasyków polskiej sztuki współczesnej, a jego obrazy cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem kolekcjonerów i rynku aukcyjnego.
