Jan Dobkowski urodził się w 1942 r. w Łomży. Malarz, rysownik oraz autor realizacji przestrzennych. W latach 1962-1968 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Juliusza Studnickiego i prof. Jana Cybisa. Już w czasie studiów, wspólnie z Jerzym „Jurrym” Zielińskim, stworzył duet artystyczny "Neo-Neo", zwracając uwagę krytyków odważnym podejściem do koloru, formy i współczesnej figuracji. W tym okresie Dobkowski wypracował swój najbardziej rozpoznawalny styl - kompozycje budowane za pomocą płynnej, organicznej linii oraz intensywnego zestawienia czerwieni i zieleni, które stały się jego znakiem rozpoznawczym. Twórczość artysty koncentruje się wokół relacji człowieka z naturą, energii życia, cielesności i erotyki. Z czasem jego malarstwo ewoluowało w kierunku bardziej rozbudowanych kompozycji, w których pojawiają się motywy kosmiczne, biologiczne i metafizyczne. Niezależnie od podejmowanej tematyki, fundamentem jego języka plastycznego pozostaje ekspresyjna linia oraz rytmiczna organizacja obrazu. Dorobek Jana Dobkowskiego obejmuje ponad sto wystaw indywidualnych oraz liczne prezentacje zbiorowe w Polsce i za granicą. Jego prace znajdują się w kolekcjach najważniejszych muzeów, w tym również w zbiorach Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Artysta jest laureatem wielu prestiżowych wyróżnień, m.in. Nagrody im. Cypriana Kamila Norwida oraz Nagrody im. Jana Cybisa za całokształt twórczości. Dzieła Dobkowskiego od lat cieszą się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów i należą do kanonu polskiej sztuki powojennej.
