Chwila, kiedy świat jeszcze milczy

W twórczości Wiesława Myśliwskiego, którego prozą artystka lubi się inspirować często powraca myśl, że człowiek jest niejako "zapisany" w krajobrazie - że ziemia, po której stąpamy, nie jest tylko niemym tłem, ale świadkiem naszych lęków, nadziei i pamięci. Czytając go ma się wrażenie, że każdy horyzont skrywa jakąś opowieść, której nie trzeba wypowiadać na głos, by stała się zrozumiała. W podobny sposób - choć innymi środkami - przemawia do nas malarstwo Anny Tajak. Obrazy pulsują ciszą. Jest to ta sama cisza, o której pisze Myśliwski: cisza, która nie jest brakiem dźwięku, lecz stanem gotowości, momentem zawieszenia między nocą a świtem, kiedy świat jeszcze nie zdążył nas niczym obarczyć.

Artystka posługuje się światłem i przestrzenią, budując pejzaże wewnętrzne. Patrząc na nie, mimowolnie zwalniamy oddech. W świecie pełnym hałasu i nadmiaru bodźców, malarstwo Tajak staje się azylem, „miejscem”, w którym możemy się zatrzymać, odłożyć na bok nasze ciężary i odnaleźć własny spokój.

To malarstwo nieustannego poszukiwania sensu w prostocie codzienności, odnajdujące swój punkt ciężkości w tym, co ulotne. Dalekie horyzonty obrazów Anny Tajak nie wyznaczają kresu, lecz otwierają perspektywę - zapraszają do niespiesznej wędrówki ku temu, co osobiste i niewypowiedziane. Jej obrazy nie wymagają wyjaśnień, bo oddziałują na naszą podświadomość, przypominając o rytmie natury, o wschodach i zachodach, o tym, że każda chwila jest unikalna, jeśli tylko nauczymy się na nią patrzeć z uwagą.

Niech te obrazy staną się dla Państwa tym, czym dla wędrowca jest horyzont - punktem odniesienia, obietnicą drogi i zarazem miejscem, w którym wreszcie można poczuć, że jest się u siebie.

Kurator wystawy: Ewa Kawałko