Last Joyful Summer

Oglądając barwne prace Adama Lipmana można by przypuszczać, że na świecie jest wspaniale, beztrosko, lekko, choć w sumie nie wiadomo co te obrazy przedstawiają. Znaczenia ukryte są w … abstrakcji. W świecie nieokreślonym. Zatem mamy pewnego rodzaju grę - tropy w postaci koloru, kształtów lub ich braku, lecz ścieżkę poruszania się po nich musimy odgadnąć sami. Być może uda nam się dotrzeć tam, gdzie sam artysta bywa i gdzie ucieka. 

To świat nieistniejący, z innego wymiaru świadomości, bo ten tzw rzeczywisty nie spełnia jego oczekiwań. Myślę, że te oczekiwania są podobne do tych, które większość z nas ma. Chcemy pięknego i spokojnego życia we względnym komforcie.

Media z każdej strony bombardują nas informacjami o tym, co dzieje się na świecie. Profile na Facebooku, Instagramie, TikToku i innych platformach walczą o naszą uwagę, publikując setki obrazów, które później pozostają w naszych głowach. Wśród nich są zarówno treści błahe, jak i te próbujące zwrócić uwagę na sprawy naprawdę istotne - takie, które realnie wpływają na nasze życie. Choć obrazki i przekazy bywają wstrząsające, często mamy poczucie, że niewiele możemy zrobić - poza chwilowym zatroskaniem - by cokolwiek zmienić. Niezadowolenie społeczne przestaje mieć znaczenie, a państwa wprowadzają coraz to nowe formy nacisku i kontroli. Pełno jest konfliktów i wojen, a my jesteśmy poddawani kolejnym próbom wytrzymałości.

Jakość życia pogarsza się w wielu wymiarach, a lęk o przyszłość - naszą i kolejnych pokoleń - staje się coraz bardziej powszechny. Jak odnaleźć się w takiej rzeczywistości? Dokąd od niej uciekać? A może śnić? Ale gdy sen składa się także z naszych myśli i przeżyć, to nawet tam nie koniecznie ta ucieczka musi się udać. 

To jest mój sen,

ten sen przeraża mnie...

W pokoju bez ścian zamykam się.

Nie ma nic, nie ma mnie.

Niby bezpiecznie,

ale wcale nie jest dobrze w moim śnie.

[…]

Budzi mnie wiatr - wiatr niesie strach.

Budzi mnie deszcz - deszcz tuli mnie.

Budzi mnie blask gorących dni.

Budzi mnie krzyk - czy wciąż się śni?

Nie ma nic, nie ma mnie.

Niby bezpiecznie,

ale wcale nie jest dobrze w moim... śnie.

[…]

Tekst: Edyta Bartosiewicz

W pokoju - dark roomie - artysta przygotował dla widza film składającym się ze zdjęć i treści które pozyskał z sieci. Jest on trudny w odbiorze, a ciemne miejsce dodatkowo wpływa na nas przygnębiająco. Jest ciasno i ciemno, duszno i niekomfortowo. Jedyną nadzieją staje się okno przez które, być może, można by było się wydostać. Ale czy świetlista czerwień wlewająca się do środka może zwiastować coś lepszego? I czy w ogóle da się tam wspiąć? W głowie pojawiają się kolejne, drążące nas pytania… Gdzie zatem wolę być?

Tymczasem okazało się, że na zewnątrz czarnego pokoju jest „lepszy świat” przygotowany przez artystę- idealistę. Zapraszam Was do sprawdzenia jaki on jest.

Dmuchawce, latawce , wiatr…..

Kurator: Ewa Kawałko