close
Po prostu zacznij szukać...
Piera Mazoniego, Gówno artysty

Zdaje się, że ciągle świeże. Niestety drogie jak… złoto.

 

„Gówno artysty” (wł. Merda d’artista) to dzieło sztuki konceptualnej, autorstwa włoskiego artysty Piera Manzoniego z 1961 roku.

Jest to seria puszek metalowych z zawartością zgodną z tytułem. Artysta określił cenę puszki na równowartość gramatury w złocie.

Twoja praca to gówno – podobno ta krytyczna wypowiedź ojca włoskiego artysty Manzoniego nasunęła mu pomysł na nowe dzieło sztuki. W odpowiedzi na tę zniewagę, w maju 1961 roku Manzoni zapakował swoje odchody do 90 ponumerowanych puszek. Każda zawierała po 30 gramów ekskrementów i była opatrzona etykietą z nazwą Gówno artysty (w języku włoskim, angielskim, francuskim i niemieckim), przy czym cały opis puszki brzmiał:

Gówno artysty
Zawartość netto 30 g
Zachowane w stanie świeżości
Wyprodukowano i zakonserwowano
w maju 1961

Dziś puszki Manzoniego osiągają cenę 100 000 dolarów.

Właściwie otwiera się pytanie klasyfikacyjne: czy Gówno Manzoniego jest rzeźbą, instalacją, czy performance? Niby jest to instalacja, choć niedużych rozmiarów, ale może jednak rzeźba, gdyż stanowi jakiś zamknięty obiekt wypełniony treścią, a może jednak performance, gdyż stworzenie tego obiektu wymagało „performensu” ze strony artysty… A jak Ty sądzisz? Pisz w komentarzu.

 

Na stronie Tate Modern, które jest dumnym posiadaczem puszki numer 004, Sophie Howarth pisze:

W grudniu 1961 roku Manzoni napisał w liście do artysty Bena Vautiera: „Chciałbym, aby wszyscy artyści sprzedawali swoje odciski palców albo organizowali konkursy, aby się przekonać, kto może narysować najdłuższą linię lub sprzedać swoje gówno w puszkach. Odcisk palca to jedyny znak osobowości, który można zaakceptować: jeśli kolekcjonerzy chcą czegoś intymnego, naprawdę osobistego od artysty, istnieje na przykład takie gówno artysty, coś, co jest naprawdę jego”. Nie wiadomo dokładnie, ile puszek Artist’s Shit zostało sprzedanych za życia Manzoniego, ale paragon z 23 sierpnia 1962 roku potwierdza, że ​​Manzoni sprzedał jedną Alberto L Albercii za 30 gramów 18-karatowego złota. Decyzja Manzoniego, by wycenić swoje ekskrementy na równi z ceną złota, wyraźnie nawiązywała do tradycji rozumienia artysty jako alchemika. Jak napisał Jon Thompson: Krytyczna i metaforyczna reifikacja ciała artysty, jego procesów i wytworów przez Manzoniego wskazała drogę do zrozumienia osobowości artysty i wytworu ciała artysty jako przedmiotu konsumpcyjnego. Merda d’artista, gówno artysty, suszone naturalnie i konserwowane „bez dodatku konserwantów”, było doskonałą metaforą cielesnej i bezcielesnej natury pracy artystycznej: dzieło sztuki jako w pełni wartościowy surowiec i jego gwałtowne określenie jako towaru. Manzoni rozumiał akt twórczy jako część cyklu konsumpcji: jako ciągłe przetwarzanie, pakowanie, marketing, konsumpcja, ponowne przetwarzanie, pakowanie, i tak w kółko. Artist’s Shit powstał w czasie, gdy Manzoni tworzył różnorodne prace polegające na fetyszyzacji i utowarowieniu substancji własnego ciała. Obejmowały one znakowanie jaj odciskami palców przed ich spożyciem i sprzedaż balonów wypełnionych jego własnym oddechem. Z tych dzieł najbardziej znane stały się puszki Artist’s Shit, po części z powodu utrzymującej się niepewności, czy rzeczywiście zawierają odchody Manzoniego. Taka niepewność nadawała im dodatkowy poziom ironii.

Artysta i przyjaciel Manzoniego, Agostino Bonalumi, twierdził, że puszki są wypełnione gipsem, a nie odchodami. Nie można ich poddać skanowaniu rentgenowskiemu, ponieważ puszki są wykonane ze stali, więc prawdziwa zawartość Artist’s Shit pozostaje tajemnicą. Co ciekawe, w 1989 roku Bernard Bazile wystawił otwartą puszkę Manzoniego, nazywając ją „Otwartą puszką Piero Manzoniego”. Był to jednak nieotwarty, zapakowany przedmiot.

W ciągu swojego krótkiego życia Manzoniemu udało się stworzyć dzieło przesiąknięte krytyką i zakorzenione w dość niespotykanym wówczas humorze. Manzoni należał do pokolenia artystów uznanych przez włoskiego krytyka sztuki Germano Celanta za zwolenników Arte Povera, termin ukuty i promowany na jego inauguracyjnej wystawie In Spazio czyli „Przestrzeń myśli” w 1967 roku. Wszyscy uczestnicy wystawy pochodzący z różnych włoskich miast, w tym Manzoni, podzielali wspólne radykalne stanowisko w stosunku do „systemu sztuki”. Arte Povera była swego rodzaju potomkiem sztuki konceptualnej, choć kontekst społeczeństwa włoskiego, wciąż zmagającego się z faszyzmem, był jawnie inny niż w innych krajach zachodnich, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. To samo można powiedzieć o Piero Manzonim, ponieważ w 1967 roku był już radykałem artystycznym, który swoim dziełem rzucał wyzwanie współczesnym tendencjom.

Manzoni zmarł w Mediolanie w wieku zaledwie 29 lat.

This site is registered on wpml.org as a development site.