Igor Mitoraj (1944-2014), polski artysta silnie związany przede wszystkim z Francją i Włochami. Studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie pod okiem Tadeusza Kantora. W 1968 roku wyjechał z Polski i przez kolejne dwa lata kontynuował naukę w École Nationale des Beaux-Arts w Paryżu. Od połowy lat 70. artysta poświęcił się rzeźbie. Przełomowym momentem w życiu twórczym Mitoraja była wystawa w paryskiej galerii La Hune, prowadzonej przez bratanka ówczesnego prezydenta Francji. Prace rzeźbiarza zostały docenione przez publiczność i marszandów, co przyczyniło się do rozwoju jego kariery. Twórczość artysty prezentowana była na ponad 120 wystawach w wielu krajach, a jego - dzisiaj już bardzo słynne - rzeźby stoją w reprezentacyjnych lokalizacjach na całym świecie. Zagłębiając się w twórczość rzeźbiarza nie sposób nie zauważyć licznych nawiązań do sztuki starożytnej Grecji i Rzymu - zarówno w kwestii formalnej, jak i tematyce. Motywem przewodnim dzieł Mitoraja jest ludzkie ciało, zbudowane w myśl antycznego kanonu piękna. Charakterystyczne „greckie' twarze o dużych oczach i prostym nosie oraz umięśniona sylwetka to najbardziej dostrzegalne podobieństwa między dziełami antycznych mistrzów, a rzeźbami Mitoraja. Artysta powraca do starożytności również tematyką dzieł. W swoich pracach odwołuje się do greckich i rzymskich bogów, herosów, czy stworzeń, np. Gorgony lub Ikara. Artysta na przekór zasadzie decorum nadawał swoim dziełom cechy zniszczenia, specjalnie okaleczając przedstawiane postaci, przykładowo pozbawiając je kończyn. Często korzystał z motywu bandaży, którymi „powlekał' wyrzeźbione sylwetki, co miało symbolizować osłonę przed wrogą rzeczywistością.
